Stwierdzano mieszańce cudowronki błękitnej z dwoma gatunkami (przynajmniej do 2020): sześciopiórem białoczelnym (Parotia lawesii) i cudowronką krasnopiórą (P. raggiana). Ten drugi początkowo opisany został jako odrębny gatunek – Paradisaea bloodi (Iredale, 1948). Mieszaniec z sześciopiórem białoczelnym był pierwszym znanym mieszańcem międzyrodzajowym Paradisaea x Parotia.
Zarówno IOC, jak i autorzy HBW uznają dwa podgatunki cudowronki błękitnej – nominatywny i P. r. margaritae opisany przez Mayra i Gillarda. Holotypem była dorosła samica pozyskana 5 kwietnia 1950. Proponowany podgatunek P. r. ampla Greenway, 1934 opisany na podstawie pozyskanego 5 kwietnia 1933 dorosłego samca uznawany jest za synonim podgatunku nominatywnego.
Morfologia Długość ciała samców bez ozdobnych piór i samic wynosi około 30 cm. Masa ciała samców: 158–189 g, samic – 124–166 g. Dymorfizm płciowy oprócz wymiarów przejawia się również w upierzeniu, jednak upierzenie cudowronek błękitnych obojga płci jest najbardziej zbliżone spośród wszystkich gatunków Paradisaea. Szczególnymi cechami przedstawicieli tego gatunku jest czarno-kobaltowe upierzenie, obecność niebieskich piór na piersi u samców i przerywana biała obrączka oczna u ptaków obojga płci. Jest to kombinacja cech unikatowa na tle rodzaju.