W 1939 zgłosił się na ochotnika do Wojska Polskiego. Przez wiele lat był uważany za zaginionego lub zmarłego w 1940 w ZSRR. Prywatne badania pomogły odnaleźć jego grób na cmentarzu Western Cemetery, sekcja J, grób nr 91 w Cardiff Wielka Brytania. Właścicielem grobu był leżący obok podpułkownik Ludwik Wilczyński. Obaj panowie służyli razem w czasie wojny bolszewickiej w 29 pułku strzelców kaniowskich. Major swoje życie powojenne spędził w Cardiff mieszkając w skromnych warunkach wśród ówczesnej emigracji bez kontaktu z rodziną która pozostała w Polsce.
W 1923 zawarł związek małżeński z Marią z Kiełczewskich i miał dwoje dzieci: Alinę – ekonomistkę oraz Jacka – dziennikarza.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1087 – 28 lutego 1921 Krzyż Walecznych trzykrotnie Medal Niepodległości – 25 stycznia 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Zwycięstwa („Médaille Interalliée”) Złoty Krzyż Zasługi – 1938 „za całokształt zasług w służbie wojskowej” Przypisy
Bibliografia