Po powrocie do Lwowa od 1934 r. Do wybuchu II wojny światowej pracowała jako nauczycielka teorii muzyki i fortepianu w Konserwatorium Lwowskim i została członkiem Związku Ukraińskich Profesjonalnych Muzyków.

II wojna światowa Jesienią 1939 r., po zajęciu Lwowa i Galicji przez Armię Czerwoną, pracowała jako wykładowca i muzyk w Operze we Lwowie, a od 1940 do 1941 r. była profesorem nadzwyczajnym w Konserwatorium Lwowskim. Po zamknięciu konserwatorium, pod okupacją niemiecką kontynuowała nauczanie w Państwowej Szkole Muzycznej i pracowała jako akompaniatorka w Operze Lwowskiej oraz w radiu. Uciekając przed Armią Czerwoną wiosną 1944 r. wyemigrowała wraz z rodziną ze Lwowa do Wiednia. W 1946 r. przeniosła się do południowej Austrii, a stamtąd do Włoch, gdzie jej drugi mąż Narcyz Łukijanowycz został lekarzem II Korpusu Polskiego.

Anglia Jesienią 1946 r. przeprowadziła się do Wielkiej Brytanii i pracowała tam nad swoimi kompozycjami.