ciągnął się od dziobu prawie do samej rufy, a na śródokręciu sięgał na wysokość górnego pokładu. Dodatkową ochronę dawało grube poszycie kadłuba pod pancerzem, z blach o maksymalnej grubości 25 mm (przez to, część publikacji podaje grubość pancerza 75 mm). Okręty posiadały ponadto wewnętrzny pokład pancerny grubości 38 mm.
Głównym niedostatkiem projektu była przestarzała artyleria i jej rozmieszczenie – z pojedynczymi działami w maskach pancernych, rozstawionymi po 4 na burtach i jednym w osi symetrii na pokładzie rufowym. Rzadko spotykaną już w tym okresie cechą były dwa pojedyncze działa na pokładzie dziobowym umieszczone obok siebie, przez co w kierunku dziobu mogły strzelać teoretycznie 4 działa, lecz salwę burtową stanowiło jedynie 5 dział z 9 (ustawienie było takie samo na typie Birmingham). Sam kaliber dział był typowy dla krążowników lekkich, lecz na skutek małego kąta podniesienia dział, miały one stosunkowo małą donośność, wystarczającą jedynie w latach 20. Zaletą okrętu była dobra dzielność morska.