Jan Alan Bardziński herbu Abdank (ur. 1657, zm. 1708 w Warszawie) – dominikanin, tłumacz literatury łacińskiej, teolog i kaznodzieja oraz poeta (wierszopis).
Życiorys Jan Alan Bardziński wywodził się z rodziny od kilku pokoleń osiadłej w województwie łęczyckim. Jego ród był boczną gałęzią rodu Warszyckich, która wzięła nazwisko od wsi Bardzina. Rodzicami Jana Alana byli Jan Wincenty, pisarz ziemski łęczycki oraz Anna z Milewskich lub Milońskich, stolnikówna łęczycka. Miał sześć sióstr i pięciu braci, w tym jednego przyrodniego. W wieku 17 lat wstąpił do zakonu dominikanów. Nowicjat i studia filozoficzno-teologiczne do stopnia bakałarza ukończył w Warszawie, później udał się do Krakowa gdzie w 1682 roku pod kierunkiem Kazimierza Leżeńskiego uzyskał doktorat.
Po ukończeniu nauki pełnił funkcję profesora studium zakonnego w Warszawie i w Lubinie, zyskując pozycję autorytetu w zakresie teologii.