Jedna musi zawierać grupę reporterową, wyznakowaną izotopem fosforu 32P lub fluoroforem, a druga grupę rozpoznawczą do immobilizacji, na przykład biotynową, która może być wychwycona przez streptawidynę unieruchomioną na stałym podłożu. W drugim etapie sąsiednie sondy, doskonale zhybrydyzowane z szukanym DNA, są łączone ligazą DNA. Wtedy sygnał ligacji przechwytuje streptawidynę i jest wykrywany za pomocą autoradiografii lub fluorografii.
Historia Metodę OLA opracowano w 1988 roku jako pierwszą metodę, która wykrywała genotyp DNA z wykorzystaniem procesu ligacji. Amplifikacja PCR-OLA tylko dla szukanego DNA zwiększała czułość testu, umożliwiając nieradioaktywną detekcję uzyskanych wyników. Opracowano wtedy czuły, specyficzny i wysokowydajny test OLA do wykrywania genotypowego ludzkiego wirusa niedoboru odporności typu 1 (HIV-1) odpornego na proteazę, zatwierdzony przez amerykańską Agencję Żywności i Leków. Badanie to dowiodło, że OLA może być używany do wykrywania genotypu HIV-1 (typ dziki lub mutant) jako metoda diagnostyki genetycznej.
Zastosowanie Do badań, w których można stosować metodę OLA, należą analiza chorób genetycznych o znanych mutacjach oraz analiza patogenów wirusowych i bakteryjnych.
Przypisy
Kategoria:Biologia molekularna