Gustaw Ładziński (ur. 12 sierpnia 1880 w Porochnie, zaginął 30 września 1944 w Warszawie) – pułkownik stanu spoczynku artylerii Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Jana i Cezaryny z domu Kossowskiej.
Ukończył Korpus Kadetów i Oficerską Szkołę Artylerii w Petersburgu. W randze porucznika wziął udział w wojnie rosyjsko-japońskiej, podczas której odniósł ciężką ranę. Zwolniony z wojska na własną prośbę, rozpoczął pracę jako urzędnik w Banku Ziemskim w Winnicy. W czasie I wojny światowej służył w armii rosyjskiej (lata 1914–1917), a następnie w I i III Korpusach Polskich w Rosji. Organizator Związku Wojskowych Polaków w Winnicy i członek Polskiej Organizacji Wojskowej. W Wojsku Polskim od listopada 1918 roku – w stopniu pułkownika. Z dniem 1 września 1919 r. objął stanowisko dowódcy 11 Kresowego pułku artylerii ciężkiej, które sprawował do kwietnia 1920 roku (dowództwo pułku uległo rozwiązaniu w dniu 5 maja tegoż roku). Uczestnik wojny polsko-radzieckiej, podczas której organizował 201 pułk artylerii polowej (w lipcu 1920 roku). Na czele tego pułku, w ramach Dywizji Ochotniczej, bronił odcinka Radzymin–Wołomin, po czym dowodził grupą artylerii. Odznaczył się bohaterstwem w walkach o Nowy Dwór i Grodno, za co odznaczony został orderem „Virtuti Militari” V klasy.