W latach 1914–15 wziął udział w budowie „Pomniku na wzgórzu Kaim“ upamiętniającego bitwę, jaką w grudniu 1914 r. podczas I wojny światowej stoczyły pod Krakowem wojska austro-węgierskie z wojskiem carskim.
Po wojnie osiedlił się w Żermanicach na małym gospodarstwie rolnym i ożenił się z Jadwigą z Mikołajczyków. W latach 1920–1922 przebywał w Krakowie na Akademii Sztuk Pięknych u prof. Konstantego Laszczki. Teoretycznie studia uzupełnił w Poznaniu i Berlinie. Po powrocie do Żermanic otworzył warsztat, który wkrótce przeniósł do sąsiednich Błędowic Górnych, do małego gospodarstwa rolnego. Imał się różnych prac, ale głównie rzeźbił ludzi ze swojego otoczenia, górników, hutników, chłopów, górali i tych, którzy z jego środowiska wyrośli. Ze swoimi rzeźbami wędrował po Śląsku Cieszyńskim i za półdarmo je sprzedawał. Jego rzeźby można jeszcze dziś znaleźć w wielu domach prywatnych. Impulsem do dalszej pracy były pochwalne opinie o jego obrazie pt. “Wawel“, który wysłał na polonijną wystawę sztuki w Chicago (1921). W roku 1929 wziął udział w pierwszej polskiej wystawie krajowej Polaków w Czechosłowacji w Czeskim Cieszynie. W tymże roku jego prace pojawiły się na Wystawie Krajowej w Poznaniu i uzyskały bardzo pochlebne opinie.