Obecnie obrządek lyoński zachowywany jest przez nieliczne wspólnoty na terenie diecezji.
Krótka charakterystyka
Msza mały|Msza czytana w obrządku lyońskim, anamneza. Celebrans rozkłada ręce na kształt krzyża (in modum crucis); kielich jest przykryty wielkim korporałem. Najogólniej mówiąc, msza lyońska przypomina mszę rzymską sprzed reform liturgicznych Soboru Watykańskiego II (tzw. mszę trydencką), jednak między mszą rzymską a lyońską zachodzą liczne różnice, z których poniżej wymieniono tylko niektóre. Ołtarz główny nigdy nie dotyka ściany, tylko stoi tak, żeby można go było swobodnie obejść, ponieważ we mszy uroczystej diakon stoi przed ołtarzem, a subdiakon – za ołtarzem. Używa się wielkiego korporału, na którym kielich nie tylko stoi, ale też jest nim przykryty od góry. W mszale lyońskim znajdują się liczne sekwencje. Małe Podniesienie ma miejsce nie podczas konkluzji kanonu, tylko podczas Modlitwy Pańskiej (na słowa jako w niebie). Oprócz pięciu rzymskich kolorów liturgicznych (biały, czerwony, zielony, fioletowy, czarny) jest też kolor szary, którego używa się w dni powszednie Wielkiego Postu. We mszy uroczystej mieszanie wina z wodą (administratio) ma miejsce za ołtarzem podczas śpiewu Alleluja. We mszy uroczystej między pierwszym a drugim wezwaniem Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata śpiewa się