Hallera w Krakowie.

Jako że francuski personel nie mógł być użyty w walce na wschodzie, Inspektorat Lotnictwa przystąpił do „spolonizowania” eskadr. Dowodzenie wszystkimi eskadrami przejęli Polacy, natomiast dotychczasowi francuscy dowódcy pozostali w eskadrach w charakterze doradców. Po reorganizacji całkowicie polski personel miały: 39 eskadra Breguetów, 59 eskadra Breguetów, 162 eskadra Spadów i 580 eskadra Salmsonów. Natomiast 581 eskadrę Salmsonów uzupełniono personelem francuskim wszystkich innych eskadr i przydzielono jako eskadrę szkolną do Oficerskiej Szkoły Obserwatorów Lotniczych. Eskadry: 66 i 282 całkowicie rozwiązano, a ich samoloty przekazano innym eskadrom.

Zjednoczenie lotnictwa polskiego Do września 1919 jednostki lotnictwa polskiego składały się z trzech różnych formacji: podlegającego Dowództwu Wojsk Lotniczych „lotnictwa krajowego” z eskadrami lotniczymi: 1., 2., 3., 4., 5., 6., 7., 8., 9., 10. i 11. podległego Dowództwu Głównemu Wojsk Wielkopolskich „lotnictwa wielkopolskiego” z eskadrami polnymi: 1., 2. i 3. wielkopolską eskadrą oraz eskadrą myśliwską – 4 wielkopolską eskadrą bojową podlegającemu wspólnemu polsko-francuskiemu dowództwu „lotnictwa Armii gen. Hallera” z eskadrami: 39. i 59. eskadrą Breguetów oraz 580., 581. i 582.