Pierwszych pensjonariuszy katarzynki zaczęły przyjmować w 1913 rokuMieczysław Józefczyk Elbląskie duchowieństwo katolickie na tle dziejów miasta 1246 - 1945, s. 211. W 1931 katarzynki zakupiły sąsiedni budynek przy ul. Zamkowej 18, w którym na parterze urządzono dom dziennego pobytu dla osób bezrobotnychMieczysław Józefczyk Elbląskie duchowieństwo katolickie na tle dziejów miasta 1246 - 1945, s. 218.
Kaplica pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa jest jedyną świątynia w Elblągu, która przetrwała czasy II wojny światowej bez żadnych zniszczeń. Po zdobyciu Elbląga przez Armię Czerwoną siostry katarzynki zostały wypędzone do Pasłęka. Nie wiadomo, jaki los w tym czasie spotkał pensjonariuszy domu starców. Katarzynki, którym udało się przeżyć, mogły tu powrócić dopiero w maju 1945. Zastały splądrowany klasztor i zniszczone paramenty liturgiczne. Władze miasta przeznaczyły obiekty sióstr katarzynek na dom dla sierot. Siostry podjęły starania o wyjazd dzieci do Niemiec. Transport z dziećmi doszedł do skutku 1 grudnia 1946. Transportem kolejowym (wagony towarowe zaopatrzone w piecyki) wyjechało 126 dzieci wraz z obsługą sierocińca. Nie wszystkie jednak siostry opuściły placówkę. Dzięki nim obiekt zakonny został ocalony od rabunków i zniszczenia. Siostry katarzynki prowadziły w nim m.in.