Cezary Czesław Jindra (ur. 1890, zm. 1969) – pionier skautingu w Polsce.
Życiorys Ojciec był Czechem, z zawodu krawcem damskim, matka – Polką. W 1909 mając 19 lat, wstąpił do Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”.
Inicjator oraz współorganizator pierwszej jednostki skautowej w Poznaniu – zastępowy zastępu skautowego „PIAST”. Za działalność skautową w 1913 roku wyrokiem sądu wydalony z zaboru pruskiego. Po powrocie do Poznania wraca do struktur skautowych, a w 1918 roku uczestniczy w składzie 1 kompanii skautowej – w powstaniu wielkopolskim.
11 kwietnia 1940 roku aresztowany i wysłany do obozu koncentracyjnego w Dachau (KL). Po 1945 roku instruktor i działacz harcerski.
Odznaczony dwukrotnie Krzyżem Walecznych, Krzyżem Niepodległości, Medalem Zwycięstwa i Wolności, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Harcerską Odznaką „Wdzięczności”, Honorową Odznaką Ruchu Przyjaciół Harcerstwa oraz był posiadaczem „Ryngrafu za owocną działalność niepodległościową w latach 1912–1920”.