5 października „Bévéziers” wraz z „Sidi Ferruch” udały się na Martynikę, gdzie dotarły 27 października. 28 lutego 1940 roku „Bévéziers” oraz „Sidi Ferruch” opuściły Antyle i dotarły w połowie marca do Halifaxu w celu eskortowania sojuszniczych konwojów (dołączając do siostrzanych okrętów „Archimède” i „Ajax”, które przybyły z Brestu). W dniach 7-15 kwietnia okręt podwodny wraz z brytyjskim krążownikiem pomocniczym eskortował w centralnej części Atlantyku konwój HX-33, który 20 kwietnia dopłynął do Liverpoolu.

1 czerwca 1940 roku „Bévéziers” wraz z bliźniaczym „Archimède” wypłynął z Brestu do Casablanki w konwoju 47-BF w eskorcie awiza , docierając do portu przeznaczenia 5 czerwca. Okręt formalnie nadal wchodził w skład 8. dywizjonu 4. eskadry okrętów podwodnych, a jego dowódcą był kmdr ppor. M.J. Lancelot. Po zawarciu zawieszenia broni między Francją a Niemcami okręt znalazł się pod kontrolą rządu Vichy. W momencie rozpoczęcia operacji Menace „Bévéziers” przebywał w Dakarze w doku, jednak wziął udział w obronie portu przed atakiem aliantów. 25 września 1940 roku o godzinie 9:00 okręt wykonał skuteczny atak torpedowy na brytyjski pancernik HMS „Resolution”.