Po wojnie pozostał w zawodowej służbie wojskowej. Do 1927 dowodził kompanią 83 pułku piechoty, a od jesieni 1927, w stopniu kapitana był referentem w Departamencie Piechoty MSWojsk. W 1929 powrócił do 83 pułku piechoty, objął stanowisko dowódcy kompanii a później adiutanta pułku. W 1930 został skierowany na studia do Wyższej Szkoły Wojennej. Po jej ukończeniu wykładał w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. Od 1934 był kierownikiem Samodzielnego Referat „Rosja” w Wydziale Studiów Oddziału II Sztabu Głównego. 27 czerwca 1935 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 roku i 27. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
W kampanii wrześniowej był szefem Oddziału II dowództwa Armii „Prusy””. 25 września trafił do sowieckiej niewoli. Zwolniony na podstawie Układu Sikorski-Majski, został wyznaczony na stanowisko zastępcy szefa Oddziału II Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. W grudniu 1941 awansował na stopień podpułkownika i objął stanowisko szefa Oddziału II. Od 30 czerwca 1944 był oficerem do zleceń dowódcy 2 Korpusu Polskiego. W listopadzie tegoż roku został zastępcą dowódcy 2 Brygady Strzelców Karpackich. 1 stycznia 1945 mianowany pułkownikiem.
Po wojnie pozostał na Zachodzie.