Garnizon Drawno – były garnizon wojskowy w Drawnie; wcześniej armii pruskiej, dalej Cesarstwa Niemieckiego, następnie armii niemieckiej (1939–1945), w latach 1945 do 1948 jako komendantura Armii Czerwonej/Radzieckiej, od 1951 do 2003 polski garnizon wojskowy Wojska Polskiego.
mały|220px|Panorama Drawna z 1652 mały|220px|Zamek w Drawnie (XVII w.)
Historia wojska, garnizonu Drawno (Neuwedell) do 1945 Drawno w średniowieczu Ziemie okolic Drawna stanowiły we wczesnym średniowieczu pogranicze Pomorza i Wielkopolski. W X wieku wraz z ziemią choszczeńską zostały włączone do państwa polskiego przez Mieszka I. Przy drodze pomiędzy jeziorami powstał gród obronny z osadą. Duża liczba rzek, jezior i lasów zapewniał obfitość ryby i zwierza. Ukształtowanie terenu sprzyjało zakładaniu osad i ich obronie. Wszelkie dane wskazują, że zamkowy gród obronny powstał przed 1296. Zadanie budowy zamku powierzono braciom Zulisowi Hasso i z Korytowa. W lutym 1296, po śmierci Przemysła II, ziemie okolic Drawna zostały opanowane przez margrabiów brandenburskich i włączone do Nowej Marchii. Nieznana jest pierwotna nazwa grodu. W 1313 gród został po raz pierwszy wymieniony w dokumentach pod nazwą „Nowy Wedel”, która wielokrotnie była zmieniana. Drawno stało się własnością niemieckiego rodu rycerskiego von Wedel.