Początki rozwoju reliefu Mierzei Łebskiej pochodzą z okresu subborealnego, jednak jej morfologia i zasięg stale podlegają zmianom, ze względu na przesuwanie się pasma aktywnych, nieustabilizowanych wydm. Krajobraz Mierzei Łebskiej cechuje się wysokim urozmaiceniem, ze względu na występowanie różnych typów wydm nadmorskich. Należą do nich wydmy przednie, paraboliczne oraz barchany, między którymi znajdują się obniżenia i zabagnienia.
Morfologia Wydmy Czołpińskiej Do najbardziej spektakularnych i rozpoznawalnych elementów krajobrazu Mierzei Łebskiej, a zarazem całego Słowińskiego Parku Narodowego, należą wysokie, strome, sierpowate barchany – wydma Czołpińska (56 metrów wysokości) i położona na wschodzie Wydma Łącka (30 metrów wysokości). W części pola Wydmy Czołpińskiej zachodzą procesy charakterystyczne dla wydm ruchomych. Odsłonięty w obrębie barchanu materiał piaszczysty na stokach dowietrznych jest obsuwany przez wiatr w dół wydmy, w postaci strumieni i języków piaskowych.