thumb|Grób Rudolfa Brandysa na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach Rudolf Brandys (ur. 26 września 1895 w Trzebieńczycach, zm. 11 maja 1918 pod Kaniowem) – oficer Legionów Polskich i Wojska Polskiego na Wschodzie, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Jana – rolnika, i Józefy z Kamskich, urodzony 26 września 1895 w Trzebieńczycach, w ówczesnym powiecie wadowickim Królestwa Galicji i Lodomerii. W 1906, po ukończeniu czterech klas szkoły powszechnej w Zatorze, wstąpił do Gimnazjum św. Jacka w Krakowie. 28 czerwca 1914 zakończył naukę w klasie ósmej ze zdanym egzaminem dojrzałości.

28 września 1914 wstąpił do Legionów Polskich, gdzie otrzymał przydział do 12 kompanii 2 pułku piechoty w składzie II Brygady. Na legionowym szlaku awansował na kolejne stopnie: chorążego (26 maja 1915), podporucznika (1 kwietnia 1916) i kapitana (1 marca 1918). 15 lutego 1918, po bitwie pod Rarańczą – podczas której szczególnie się odznaczył, przeszedł do II Korpusu Polskiego i objął stanowisko dowódcy 8 kompanii 14 pułku strzelców. Podczas bitwy pod Kaniowem usiłował na czele swojej kompanii, walką wręcz przerwać pierścień niemieckiego okrążenia. W czasie ataku zginął i pochowany został na polu bitwy.