Wydana w 1942 książka Edith Skinner Speak with Distinction skodyfikowała reguły wymowy aktorskiej i scenicznej. Reżyserowie używali akcentu transatlantyckiego ze względu na jego neutralność; można go było użyć, kiedy akcja filmu nie toczyła się w realiach amerykańskich. W związku z przemianami społecznymi akcent zanikł w latach 50. XX wieku.
Cechy akcentu transatlantyckiego Zanik spółgłoski /h/ w wielu kontekstach: (h)uge, (h)uman unikanie rotacyzmów – niewymawianie /r/ w kontekście spółgłoskowym na wzór wymowy Received Pronunciation preaspiracja – przydech przy wymawianiu słów zaczynających się na /w/: (h)which, (h)white wyraźne wymawianie samogłosek
Przypisy
Kategoria:Angielska fonetyka i fonologia Kategoria:Historia kinematografii