Tadeusz Brudnik (ur. 30 sierpnia 1896 w Niepołomicach, zm. 8 grudnia 1956 w Niepołomicach) – starszy sierżant Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 30 sierpnia 1896 w Niepołomicach, w rodzinie Andrzeja i Marii z Fitowskich. Absolwent szkoły ludowej i kursów kupieckich. Członek Drużyn Strzeleckich i Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”.
W 1914 wstąpił do Legionów Polskich, początkowo do 6 kompanii 2 pułku piechoty, a później, na własną prośbę, przeniesiony do 3 pułku piechoty. W lutym 1918 przydzielony został do Korpusu Posiłkowego, wkrótce jednak internowany na Węgrzech. 10 kwietnia 1918 został wcielony do c. i k. Pułku Piechoty Nr 45 i wysłany na front włoski, gdzie przebywał do 25 października 1918.
W grudniu 1918 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego i otrzymał przydział do 15 pułku piechoty „Wilków”. Tam ukończył kurs podoficerski, mianowany został sierżantem i wyznaczony na stanowisko szefa kompanii szkolnej. W wojnie polsko bolszewickiej walczył w składzie 9 kompanii 15 pułku piechoty. W sierpniu 1920 wraz z 15 ludźmi pod Piszczą powstrzymał siedem ataków przeciwnika. Pod Nasielskiem skutecznie obszedł skrzydło nieprzyjaciela, zmuszając go do wycofania się. 5 września wyróżnił się w ataku na Stefanowicze.