W powstaniu styczniowym z 1863 początkowo działał w Wielkopolsce (komisarz gen. Mariana Langiewicza), a następnie był komisarzem Rządu Narodowego na Francję i Anglię. W pojedynku zabił J. Kurzynę. Po powstaniu, w 1864 został skazany zaocznie przez rząd pruski na wyrok śmierci. Przebywał na emigracji w Belgii, skąd po amnestii w 1871 powrócił do kraju[nekrolog], "Gazeta Lwowska", R. 81, nr 4, 8 I 1891, s. 4.. Pochowany został w grobowcu rodzinnym na cmentarzu parafialnym w Juncewie.
Dwukrotnie żonaty. Od 16 lipca 1838 z Julią Kalkstein h. Kos (1817–1841), od 1842 z Prowidencją Cecylią Radzimińską h. Lubicz (1818–13 VII 1888Nekrolog w Dzienniku Poznańskim, 15 VII 1888, s. 5). Z drugiego małżeństwa miał córki: Aleksandrę Teofilę (1846-1869), Wandę (ur. 1849), Helenę Julię (ur. 1851) i syna Leona Hipolita (1856–1929).
Upamiętnienie Był patronem Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych w Piechcinie.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Publikacje Aleksandra Guttrego w serwisie Polona.pl
Kategoria:Członkowie Centralnego Towarzystwa Gospodarczego dla Wielkiego Księstwa Poznańskiego Kategoria:Dyplomaci powstania styczniowego Kategoria:Polscy posłowie do pruskiego Landtagu w Berlinie Kategoria:Polscy ziemianie (zabór pruski) Kategoria:Powstańcy listopadowi Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1848) Kategoria:Uczestnicy pojedynków Kategoria:Urodzeni w 1813 Kategoria:Zmarli w 1891