Antoni Sielicki (ur. w Brześciu Litewskim, zm. 21 marca 1921 w Toruniu) – porucznik pilot Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Erazma i Marty. W październiku 1914 roku powołany został do armii carskiej i w jej szeregach walczył w I wojnie światowej. W trakcie służby odbył kurs pilotażu. 20 grudnia 1917 roku wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji. Po rozbrojeniu Korpusu przez Niemców przedostał się do Murmańska a następnie do Francji, gdzie wstąpił do armii generała Hallera i służył w 2. i 1 pułku strzelców polskich. Następnie został skierowany na szkolenie lotnicze w szkołach w Istres i Avord, które ukończył 16 lipca 1919 roku.
Po przetransportowaniu Błękitnej Armii do Polski został przydzielony do 4 eskadry wywiadowczej i wziął udział w walkach podczas wojny polsko-bolszewickiej. Brał udział w zajęciu Wilna, walczył na froncie litewsko-białoruskim i wschodnim. Większość lotów wykonał na samolocie Breguet XIVB2 o numerze „9” w załodze z ppor. obs. Eugeniuszem Tromszczyńskim. 19 lutego 1920 roku na polecenie gen. Stanisława Szeptyckiego przeprowadził rozpoznanie na trasie Wilno – Wiłkomierz – Janów – Koszedary – Wilno. 8 marca 1920 roku wykonał lot na rozpoznanie fortów Kowna.