na restauracji ołtarza głównego (lata 1961–1962) i ołtarza kaplicy Różańcowej (1966 rok), w której Tadeusz Pawlik i Jerzy Wróblewski wykonali wtedy nową polichromię, a także na remoncie starych i zainstalowaniu nowych organów (1967 rok). W ostatniej ćwierci XX wieku została wykonana obecna dekoracja malarska ścian z przedstawieniami figuralnymi w płycinach na ścianach nawy i prezbiterium. Od 2002 roku jest wykonywany kompleksowy remont konserwatorski świątyni.
Architektura mały|lewo|180px|Prezbiterium Budowla reprezentuje styl barokowy, jest murowana, otynkowana i orientowana. Posiada jedną nawę z dwuprzęsłowym, węższym w stosunku do nawy prezbiterium, zamkniętym prawie półkolistą absydą; przy prezbiterium są umieszczone zakrystia i skarbczyk (od strony południowej) oraz dwuprzęsłowa kaplica Matki Boskiej Różańcowej (od strony północnej). Korpus jest trzyprzęsłowy i posiada wieżę dobudowaną asymetrycznie do południowo-zachodniego narożnika oraz dwie kruchty (od strony zachodniej i północnej). Przęsła prezbiterium i nawa nakryte są sklepieniem kolebkowym z lunetami, opartym na gurtach. W ścianie absydy znajdują się dwa okna prostokątne zamknięte łukiem odcinkowym, ozdobione witrażami;