hebrajski, jidysz, łacinę, niemiecki i polski, co pozwalało mu utrzymywać kontakty z zagranicznymi kupcami. Pisał we własnym dialekcie języka hebrajskiego, który opierał na języku Biblii hebrajskiej i Miszny. Z tego powodu we wstępie do Pamiętników Roman Marcinkowski nazywa go prekursorem haskali na ziemiach polskich. Gershon Hundert w swojej analizie wstępu do Diwre bina konfrontuje zaliczanie Birkenthala do maskilów, przytaczając jego konserwatywne poglądy na organizację wspólnot i rabinatu, a także brak szczególnego przywiązania do racjonalizmu.
Twórczość Główne źródło wiedzy o jego życiu to jego pamiętnik znaleziony w 1912 London School of Jewish Studies. Zachował się on w formie 6 fragmentów, które nie składają się w spójny tekst. Pierwszej edycji rękopisów i tłumaczenia na język angielski i jidysz dokonał Mark Wischnitzer w 1922. Przekład polski dokonany przez Romana Marcinkowskiego ukazał się w 1994. Manuskrypt jest zapisany staranną hebrajską kursywą bez wokalizacji i ze szczątkową interpunkcją.