Od 7 października 1917 w szeregach kawalerii I Korpusu Polskiego. Otrzymał zadanie przyprowadzenia do I KP polskich żołnierzy z 1 Dywizji Kawalerii, w związku z czym w szeregi I Korpusu wstąpiło 260 ułanów wraz z 250 końmi z rzędami. Otrzymał stanowisko młodszego oficera 6 szwadronu 3 pułku ułanów. W grudniu 1917 został wybrany do zarządu Zjazdu Wojskowych Polaków Frontu Zachodniego. Od 11 lutego 1918 pełnił tymczasowo funkcję dowódcy pododdziału i brał udział w walkach z bolszewikami pod Żłobinem. Od 24 kwietnia 1918 był prezesem sądu pułkowego, a 12 maja tego samego roku został mianowany dowódcą 6 szwadronu.
3 lipca 1918 został zdemobilizowany. Po powrocie do Polski pracował jako sędzia śledczy w Sosnowcu. 11 listopada 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego i brał udział w rozbrajaniu wojsk niemieckich w mieście. W tym samym miesiącu zawiązał w Sosnowcu szwadron kawalerii włączony następnie do 3 pułku ułanów. Otrzymał stopień rotmistrza, ze swoim oddziałem brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej, a następnie w wojnie polsko-bolszewickiej na stanowisku dowódcy 4. szwadronu. Od 1 października 1919 dzierżawił część majątku Rzeniszów.