Po powrocie do kraju – wykładowca na Wyższych Kursach dla Kobiet im. A. Baranieckiego w Krakowie, od 1909 do wybuchu I wojny światowej. W tym czasie członek Polskiej Organizacji Wojskowej (POW). Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, 14 lipca 1920 został przyjęty ochotniczo do Wojska Polskiego, gdzie następnie otrzymał przydział do 201 pułku piechoty. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej (dwukrotnie ciężko ranny). „W bitwie na rzeką Wkrą, pod wsią Wola Adamowska przeszedł pod ogniem 3 karabinów maszynowych i dopada okopów nieprzyjacielskich, lecz ranny w pierś pada z okrzykiem: »Hej kto Polak na bagnety« tracąc przytomność”. Poderwało to jego oddział do pościgu za nieprzyjacielem, zo co 13 maja 1921 odznaczony został orderem „Virtuti Militari” V klasy.
Po wojnie, od 1928 działalność artystyczna we własnej pracowni w Warszawie (autor wielu pomników na miejscu bitew w wojnie polsko-bolszewickiej na Kresach Wschodnich oraz portretów m.in. znanych polityków i dowódców oraz marszałków sejmu, posłów i senatorów II RP). Prowadził także w swojej pracowni naukę rzeźby oraz nauczał w szkołach średnich rysunku artystycznego.