16 maja 1744 kościół wizytował biskup Paul Alphéran de Bussan. Zastał on kościół dobrze zarządzany przez ówczesnego rektora ks. Salvatore Zammita. Znajdował się tam kamienny ołtarz z relikwiami w mensie, sześć drewnianych świeczników oraz inne rzeczy, potrzebne do sprawowania kultu. Centralnie na ołtarzu stała statua Dzieciątka Jezus. W XIX wieku kościół przeszedł pod patronat rodziny D’Amico Inguanez z Mdiny.
W 1948 ówczesny rektor kościoła zaplanował jego powiększenie, jednakże zmarł w tym samym roku. Jego plany urzeczywistnił następca, kanonik Karm Cefai. Prace zostały prowadzone pod nadzorem Ġuże D’Amato. Powiększono wtedy nawę i zbudowano dwie duże kaplice w transepcie, nadając świątyni kształt krzyża. Dobudowana została wówczas również dzwonnica z dwoma dzwonami oraz, nad przecięciem nawy i transeptu, kopuła. Architektura Wygląd zewnętrzny Raczej surowa fasada świątyni charakteryzuje się centralnie umieszczonymi prostokątnymi drzwiami, zadaszonymi szerokim gzymsem. Powyżej znajduje się półkoliste okno. Fasada jest zwieńczona trójkątnym frontonem z krzyżem na postumencie, a w nim umieszczona jest centralnie niewielka nisza z posągiem Matki Boskiej. Kopuła na wysokim ośmiobocznym bębnie, zwieńczona latarnią, przykrywa centralną część budynku zbudowanego w formie krzyża łacińskiego.