W okresie nielegalnego istnienia partii nazistowskiej działał jako jej kurier.
W 1933 roku został zatrudniony jako osobisty kamerdyner Reinharda Heydricha; w tym samym roku wstąpił do SS, zostając jednocześnie członkiem SD zatrudnionym jako urzędnik w wydziale „Południe”.
Działalność na Białorusi Od 1941 roku dowódca Sonderkommando 1b przekształconego po dwóch miesiącach działalności w urząd Komendanta SD i Policji Bezpieczeństwa „Weissruthenien” („Białoruś”) w Mińsku.
Działając na tamtejszym terenie, odznaczył się wyjątkowym okrucieństwem, m.in. strzelając na oślep do oczekujących na rozstrzelanie Żydów w Rakowie.
Jego działania skonfliktowały go z Wilhelmem Kube, ówczesnym cywilnym Komisarzem Okręgu Generalnego „Białoruś”, znanym z niechęci do eksterminacji ludności żydowskiej. Kulminacja konfliktu nastąpiła 1 marca 1942 roku, kiedy podczas likwidacji mińskiego getta Kube próbował bez skutku wyrwać bicz z ręki katującego mieszkańców Starka, gdyż uważał, że „nie używa się bicza wobec istot ludzkich”. Sytuacja ta została odebrana jako afront przez esesmana, który w ramach osobistej zemsty porwał i zamordował pracujących dla Kubego trzech żydowskich fryzjerów deportowanych z Wiednia, a następnie przyznał się do popełnionych zbrodni swojemu przełożonemu.