Henryk Arkadiusz Piętka (ur. 12 stycznia 1900 w Warszawie, zm. 8 marca 1959 tamże) – polski prawnik, profesor nadzwyczajny SGPiS, profesor tytularny Uniwersytetu Warszawskiego, teoretyk i socjolog prawa.
Życiorys thumb|Nagrobek Henryka Piętki na Cmentarzu Powązkowskim Syn Józefa i Felicji z Morawskich. Początkowo uczęszczał do szkoły handlowej Artura Jeżewskiego, a gdy wykazał zdolności humanistyczne został przeniesiony do gimnazjum gen. Pawła Chrzanowskiego. W 1918 uzyskał świadectwo dojrzałości i rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, ukończył je w 1924 i został na uczelni asystentem przy Katedrze Encyklopedii i Filozofii Prawa. W 1925 przedstawił i obronił pracę doktorską pt. „Poglądy filozoficzno-prawne Szymona Starowolskiego”, którą wydało drukiem Seminarium Encyklopedii i Filozofii Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. W uznaniu wybitnych osiągnięć w nauce otrzymał stypendium, dzięki któremu uzupełniał wiedzę na uniwersytetach w Rzymie, Nancy i Wiedniu. Był kontynuatorem poglądów swojego mentora prof. Leona Petrażyckiego, zawodowo był związany z macierzystym wydziałem. W 1929 przedstawił pracę habilitacyjną „Słuszność w teorii i praktyce”, od 1927 do 1939 prowadził ćwiczenia i seminaria z teorii i filozofii prawa oraz wykłady z socjologii prawa.