Nie zdołano udowodnić jego pokrewieństwa z innymi językami, toteż Harald Hammarström umieścił go wśród języków izolowanych. Przypuszczalnie stanowił pozostałość po wcześniejszych (przedaustronezyjskich) grupach językowych Archipelagu Malajskiego, które zapewne miały większy zasięg geograficzny niż współcześnie.
Nie wiadomo prawie nic na temat gramatyki tambora, poza pewnymi domysłami, które sformułowano w drodze analizy listy wyrazów (obecność przedrostków i przyrostków, wykorzystanie reduplikacji). W słownictwie tambora występują zapożyczenia z języków austronezyjskich. Poza tym jest słownikowo odrębny od innych języków regionu, zarówno austronezyjskich, jak i papuaskich. Jeśli był to język austronezyjski (co nie wydaje się prawdopodobne), to musiał być silnie odrębnym reprezentantem tej rodziny. Słowo taintu („ręka”) mogłoby łączyć go z językami timor-alor-pantar (por. abui taŋ, oirata tana, kui tan), ale nie stwierdzono innych możliwych form pokrewnych w leksyce. Wcześniej dopatrywano się związku języka tambora z językami mon-khmer, w tym wietnamskim. Niemniej pod względem typologii tambora nie daje się zakwalifikować do obszaru językowego kontynentalnej Azji Południowo-Wschodniej.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Języki papuaskie Kategoria:Języki Indonezji Kategoria:Języki wymarłe w Azji Kategoria:Języki bliżej niezbadane Kategoria:Języki izolowane