Stefania Horovitz (znana również jako Stephanie Horovitz, ur. 17 kwietnia 1887 w Warszawie, zmarła w 1942, w obozie zagłady w Treblince) – polsko-żydowska chemiczka, zainteresowana głównie chemią jądrową, związana z Uniwersytetem Wiedeńskim oraz Instytutem Radowym w Wiedniu, prowadziła pionierskie badania nad radioaktywnością oraz izotopami, eksperymentalnie potwierdziła istnienie izotopów.
Rodzina Najmłodsze lata spędziła w Warszawie. Była córką Leopolda Horowitza – malarza i portrecisty. W 1890 roku (lub wedle innych źródeł w 1893 roku) jej rodzina przeprowadziła się do Wiednia, w związku z rozwojem kariery Leopolda Horowitza. Miała czwórkę starszego rodzeństwa. Jej brat Armin, podobnie jak ojciec, interesował się sztuką i chciał zostać malarzem portrecistą. W 1897 roku rozpoczął studia w Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu.
Stefania interesowała się chemią i rozpoczęła studia na Uniwersytecie Wiedeńskim. Kształciła się w trybie indywidualnym. W ciągu siedmiu lat ukończyła studia oraz studia doktoranckie z chemii organicznej.
Praca naukowa i odkrycia 10 czerwca 1914 roku Stefania Horovitz uzyskała tytuł doktora nauk chemicznych na Uniwersytecie Wiedeńskim.