Debiutowali w 1976 roku albumem Irian Jaya 1. Pierwsze albumy Black Brothers w Indonezji sprzedawały się w nakładzie przekraczającym milion egzemplarzy, osiągając status złotych płyt. Występowali w Dżakarcie, Bandungu, Surabai, Medanie, Ujungpandang i Manado. W 1979 roku grupa wyemigrowała do Vanuatu, w akcie protestu przeciwko polityce państwa indonezyjskiego w Papui Zachodniej. Później wyjechali do Papui-Nowej Gwinei. Ostatecznie osiedli się w Holandii. W latach 80. XX wieku Black Brothers byli najpopularniejszą grupą muzyczną na Nowej Gwinei. Wpływy reggae tej grupy rzutowały na twórczość innych formacji muzycznych w Papui-Nowej Gwinei. Ponadto ich działalność miała przyczynić się do zwiększenia świadomości społecznej na temat sytuacji politycznej w indonezyjskiej części wyspy. Ze względu na teksty utworów poruszające tematy wolności i sprawiedliwości zespół miał doświadczać nacisków politycznych ze strony reżimu w Indonezji.

Wśród przebojów Black Brothers są m.in. utwory: „Apuse”, „Permata Hatiku”, „Hari Kiamat”, „Terjalin Kembali”, „Keroncong Kenangan”, „Derita Tiada Akhir”, „Lonceng Kematian”, „Anita”, „Wan Pela Meri”.