3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1239. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1923 pełnił służbę w Oddziale II Sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie pozostając oficerem nadetatowym 49 pułku piechoty. W następnym roku wrócił do macierzystego 49 pp w Kołomyi. W 1928 w DOK VIII w Toruniu. We wrześniu 1933 został przeniesiony z 51 pułku piechoty w Brzeżanach do DOK V w Krakowie. W marcu 1939 pełnił służbę w 74 pułku piechoty w Lublińcu na stanowisku dowódcy I batalionu.
W kampanii wrześniowej 1939 walczył, jako dowódca III batalionu 146 pułku piechoty. Podczas okupacji niemieckiej należał do Związku Walki Zbrojnej, a następnie Armii Krajowej aż do momentu jej rozwiązania w styczniu 1945. Został aresztowany przez UB w kwietniu 1949, a następnie skazany na karę 15 lat więzienia. Przebywał w nim sześć lat. W 1955 został z niego zwolniony ze względu na zły stan zdrowia. Zmarł w 1956 we Wrocławiu, pochowany na Cmentarzu Osobowickim. mały|Grób ppłka Stanisława Soleckiego na Cmentarzu Osobowickim Stanisław Solecki był żonaty z Wandą Rybicką, z którą miał dwoje dzieci.