Natarcie odniosło powodzenie, w rezultacie pułk jako oddział czołowy 1 BSK prowadził pościg stopniowo zmieniając trakcję z pieszej, na pojazdy pancerne. Ulewne deszcze od 26 listopada doprowadziły do powodzi, która odcięła I rzut dowództwa pułku i 2 szwadron od pozostałych sił pułku. 1 grudnia pułk w całości skoncentrowano w Castrocaro. Od 3 do 17 grudnia na zmianę poszczególne szwadrony 12 Pułku Ułanów Podolskich wspierały działania 1 BSK w rejonie Brisighella. Od 18 grudnia pułk całością przeszedł na odpoczynek do miejscowości Mercato Saraceno.
Reorganizacja pułku i zmiana zadań
W dniach 28–31 grudnia 1944 roku ułani podolscy przemieścili się częściowo rzutem kołowym i drogą morską do nowego miejsca postoju w Cesarano na południu Włoch. Podporządkowany został Dowódcy Bazy 2 Korpusu. 12 Pułk Ułanów Podolskich wyłonił ze swoich szeregów zalążek 7 Pułku Ułanów Lubelskich im. gen. Kazimierza Sosnkowskiego w ilości 19 oficerów i 293 szeregowych na czele z ppłk dypl. Bronisławem Mokrzyckim oraz większość pojazdów bojowych i część taboru gospodarczego. W dniu 18 stycznia 1945 roku odbyło się wyłączenie ułanów lubelskich z pułku ułanów podolskich. Od tego momentu pułk przeprowadzał reorganizację na etat WE III/236/2 jako pułk rozpoznawczy korpusu o stanie etatowym 58 oficerów 808 szeregowych.