Wiewióra (Ratufa) – rodzaj ssaków z podrodziny wiewiór (Ratufinae) w obrębie rodziny wiewiórkowatych (Sciuridae).
Rozmieszczenie geograficzne Rodzaj obejmuje gatunki występujące od południowo-wschodniego Tybetu do Hajnanu w Chinach, w północno-wschodnich, środkowych i południowych Indiach, w Sri Lance, wschodnim Nepalu, Mjanmie, Tajlandii, Laosie, Kambodży, Wietnamie, na Półwyspie Malajskim, Sumatrze, Borneo, Jawie, Bali i pobliskich małych wyspach.
Morfologia Długość ciała (bez ogona) 323–450 mm, długość ogona 350–490 mm; masa ciała 0,9–2,3 kg.
Systematyka Rodzaj zdefiniował w 1867 roku angielski zoolog John Edward Gray w artykule zatytułowanym Streszczenie azjatyckich wiewiórek (Sciuridae) w kolekcji Muzeum Brytyjskiego, opisujące jeden nowy rodzaj i kilka nowych gatunków, opublikowanym w czasopiśmie „The Annals and magazine of natural history”. Gatunkiem typowym jest (oznaczenie monotypowe) wiewióra dekańska (R. indica).