Przebudowa świątyni miała miejsce w latach 1761–1765 pod kierunkiem Marco Davida. Gruntownej renowacji wnętrza dokonano w latach 1863–1867 pod kierunkiem Francesco Azzurri.
Architektura i sztuka Dzwonnica kościoła znajduje się po prawej stronie apsydy. Jej część powyżej linii dachu jest na planie kwadratu z zaokrąglonymi narożnikami. Z każdej strony jest para doryckich pilastrów, pomiędzy którymi znajduje się otwór zakończony u góry łukiem.
Fasada ma dwie kondygnacje. Strefy boczne są nieco cofnięte w stosunku do części centralnej. W środkowej części pierwszej kondygnacji znajdują się dwie pary pilastrów doryckich otaczających pojedyncze wejście, kolejna para jest po bokach. Pilastry dolnej kondygnacji podtrzymują belkowanie z pustym fryzem. Wejście flankuje para korynckich półkolumn podtrzymujących półokrągły fronton ze skrzydlatą głową putta. Druga kondygnacja fasady ma cztery pilastry kompozytowe podtrzymujące trójkątny fronton. Pośrodku górnej kondygnacji jest duże prostokątne okno.