Kazimierz Soldenhoff (ur. 16 grudnia 1892 w Nowym Mieście nad Pilicą, zm. 6 stycznia 1938 w Warszawie) – żołnierz armii rosyjskiej, I Korpusu Polskiego, major korpusu kontrolerów Wojska Polskiego, uczestnik I wojny światowej i wojny polsko-bolszewickiej, baron, kawaler Orderu Virtuti Militari. thumb|Grób Kazimierza Soldenhoffa na cmentarzu powązkowskim w Warszawie

Życiorys Urodził się 16 grudnia 1892 w rodzinie Jana i Aldony z Kozłowskich. Był młodszym bratem Maksymiliana (1890–1940). Absolwent Politechniki w Liège. Zmobilizowany w 1914 do armii rosyjskiej. Następnie od sierpnia 1917 jako dowódca 7. kompanii 1 pułku strzelców polskich w I Korpusie Polskim w Rosji. Brał aktywny udział w walkach z bolszewikami od 20 do 22 stycznia 1918 pod Rohaczowem i Tosczycą w ramach walk o Bobrujsk w których został ranny. Za tę postawę w walce został odznaczony Orderem Virtuti Militari.

Od października 1919 w odrodzonym Wojsku Polskim. Służył w 14 Dywizji Piechoty. Był dowódcą kompanii w 55 pułku piechoty. Wraz z 14 Dywizją walczył na frontach wojny polsko-bolszewickiej.