Od 6 stycznia 1919 służył w oddziałach powstańczych Armii Wielkopolskiej. W szeregach odrodzonego Wojska Polskiego brał udział w walkach obrony Lwowa podczas wojny polsko-ukraińskiej w składzie ochotniczej kompanii poznańsko-lwowskiej. Szczególnie odznaczył się w walce „na tyłach npla. k. Mielnika gdzie na czele plutonu wziął 40 jeńców, (podczas) walki w Dołhomościskach (17 III t.r) i przeprowadzenie ataku pod Zborowem (17 VI t.r.) odznaczony Orderem Virtuti Militari. Otrzymał też osobistą pochwałę od gen. W. Sikorskiego”. 1 lipca 1920 został przeniesiony na własna prośbę do rezerwy.
W okresie dwudziestolecia międzywojennego pracował jako kupiec i urzędnik ubezpieczeniowy, m.in. jako dyrektor Towarzystwa Ubezpieczeń „Powszechna Asekuracja w Tryjeście” w Poznaniu. W lipcu 1928 został zwolniony od powszechnego obowiązku wojskowego.
„Jesienią 1939 aresztowany przez gestapo, skazany na śmierć i stracony”. Brak dokładnych danych na temat daty śmierci oraz miejsca pochówku. Symboliczny grób wraz z datą śmierci znajduje się na cmentarzu w Toruniu na grobie żony Marii oraz na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 47-1-20).
Życie prywatne Żonaty z Marią Kałamajską (1897–1967). Mieli czworo dzieci: Marię (1920–1994), Antoniego (1923–1999), Janinę (1927–2002) i Stanisława Ryszarda (1928–2019).