Jan Węcowski (ur. 10 czerwca 1896 w Knapach, zm. 15 lutego 1946 w Chorzelowie) – żołnierz armii austriackiej, podoficer piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie Antoniego i Agnieszki z domu Szala. Uczęszczał do szkoły powszechnej, a po jej ukończeniu pomagał rodzicom w prowadzeniu gospodarstwa rolnego. W czerwcu 1915 został powołany do odbycia służby w armii austriackiej, którą zakończył 3 listopada 1918 i powrócił w rodzinne strony.
W czerwcu 1919 ochotniczo wstąpił w szeregi Wojska Polskiego, gdzie otrzymał przydział do 12 kompanii 17 pułku piechoty stacjonującego w Rzeszowie. Podczas trwającej wojny polsko-bolszewickiej 5 września 1920 kapral Węcowski został postrzelony w rękę, ale pozostał w szeregach oddziału. 6 września podczas walki przeciwnik natarł na prawe skrzydło 16 pułku piechoty, które zaczęło się cofać, a prawe skrzydło III baonu zaatakowała bolszewicka kawaleria. Wówczas Węcowski po zebraniu swojego plutonu otworzył zmasowany ogień odpierając atak kawalerii przeciwnika. 7 września, pomimo że został ranny, nie opuścił szeregów plutonu. Za swój czyn został wyróżniony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.