Planowano użycie: zaporowych oddziałów minerskich (wysadzanie dróg, linii kolejowych, instalacja zapór przeciwczołgowych), specjalnych oddziałów szturmowych (przejmowanie oraz niszczenie lotnisk i obiektów lotniczych), partyzanckich oddziałów dywersyjnych (niszczenie łączności i kluczowych obiektów wojskowych), oddziałów łączności (dla dowodzenia wojskami powstańczymi).
Planowano zrzucenie przynajmniej po jednym batalionie spadochroniarzy w czterech kluczowych obszarach Polski: na terenie Generalnego Gubernatorstwa (bez Galicji Wschodniej), Zagłębia Dąbrowskiego, dawne województwo łódzkie, ziemia płocka, zachodnia część dawnego województwa białostockiego oraz rejon Brześcia nad Bugiem. Za niezbędny warunek sukcesu powstania uznano opanowanie obszaru pomiędzy Warszawą, Łodzią, Krakowem, Rzeszowem i Lublinem oraz opanowanie najważniejszych ośrodków, tzw. ognisk walki, tj. celów istotnych dla oporu lub dla powstania.
5 kwietnia 1941 na odprawie u Szefa Sztabu NW w sprawie przygotowania Polskich Sił Zbrojnych do przyszłych działań w Kraju, szef sztabu gen.