Został skierowany na kurs pilotażu w Istres, który ukończył w czerwcu 1919 roku.
W 1919 roku powrócił do Polski z oddziałami armii Hallera i otrzymał przydział do 10. eskadry wywiadowczej (ew). 24 kwietnia 1920 roku w jej składzie wyruszył na front wojny polsko-bolszewickiej. 10 czerwca wykrył i zaatakował balon obserwacyjny Armii Czerwonej koordynujący ogień artylerii pociągu pancernego. Udało mu się go uszkodzić i pozbawić nieprzyjaciela możliwości prowadzenia obserwacji przez kilka dni.
15 października 1920 roku, w załodze z ppor. obs. Konstantym Koziełłą, wykonał ostatnie loty bojowe 10. ew polegające na nawiązaniu łączności z Grupą „Mir” płk. Stefana Dąb-Biernackiego i 1. Dywizją Piechoty Legionów, dostarczając tym jednostkom rozkazy gen. Leonarda Skierskiego. W czasie swej służby łącznie wykonał 34 loty bojowe.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w Wojsku Polskim i otrzymał przydział do 2. pułku lotniczego, a następnie do 3. pl. Ostatecznie został przeniesiony do 1. pułku lotniczego w Warszawie.