Wojciech Wężyk (ur. 7 lipca 1890 w maj. Królewskie, zm. 7 sierpnia 1920 pod Zieleńcem) – porucznik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, pośmiertnie awansowany na stopień kapitana.
Życiorys Urodził się w Królewskich w Wielkopolsce, rodzinnym majątku Bronisława Mariana h. Wąż (1849–1898) i Stanisławy z Mieczkowskich (1860–1936).
We Wschowie uczęszczał do gimnazjum, które ukończył w 1909. Należał do „Sokoła”. Po odbyciu rocznej służby wojskowej pracował w zawodzie kupca. W 1914 otrzymał powołanie do służby w armii niemieckiej i w jej szeregach walczył na frontach I wojny światowej. W 1915 otrzymał awans na stopień podporucznika.
Po demobilizacji wstąpił do oddziałów powstańczych i brał udział w walkach podczas powstania wielkopolskiego. Od 15 stycznia 1919 służył w Dowództwie Okręgu I z siedzibą w Poznaniu. W początkowych dniach lutego 1919 otrzymał przydział na stanowisko dowódcy nowo tworzonego III batalionu 1 pułku rezerwowego Strzelców Wielkopolskich. Po otrzymaniu awansu na stopień porucznika wyruszył z baonem na północny odcinek Frontu Wielkopolskiego w kierunku na Czarnków – Budzyń, a następnie pomaszerował pod Rynarzewo. Pod koniec czerwca walczył na Froncie Galicyjskim. Podczas walki pod Biłką, która trwała od 28 czerwca do 17 lipca 1919, wykazał się męstwem.