Stefan Coghen (ur. 27 grudnia 1890 w Białej Cerkwi, zm. jesienią 1940) – oficer armii rosyjskiej i Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 27 grudnia 1890 w Białej Cerkwi, w ówczesnym powiecie wasylkowskim guberni kijowskiej, w rodzinie Ludwika i Marii z Sidorowiczów. Absolwent Instytutu Technicznego w Kijowie i Oficerskiej Szkoły Saperów. W armii rosyjskiej walczył na frontach I wojny światowej.
W 1919 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego i otrzymał przydział na stanowisko dowódcy kompanii 16 batalionu saperów. Początkowo służył na froncie mazowieckim i pomorskim, a od kwietnia 1920 walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W trakcie budowy mostu na Bugu w okolicach Sokala, na czele swej kompanii przyczynił się zdecydowanym kontratakiem do odparcia bolszewików, ratując od wzięcia do niewoli żołnierzy baonu 29 pułku Strzelców Kaniowskich. Wyróżnił się też w czasie walk w okolicach Włodzimierza Wołyńskiego. Za bohaterstwo w walce odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari.