Mniej entuzjastycznie pisał Bartek Chaciński na łamach „Polityki”: „Fakt, że rozciągnięty opis transakcji i konsumpcji wypełnia autorowi pół utworu, sugeruje, że może jednak nie tak dużo tego materiału uzbierał przez te wszystkie szkolne lata, odkąd »zaczął tu robić te rapy« w wieku lat 12”. Niektórzy krytycy stwierdzili, że płyta jest nierówna pod względem prezentowanej jakości.
Recenzenci muzyczni zwrócili uwagę na obecną w tekstach autoironię Maty, jego „językową sprawność”, „dojrzałość w myśleniu o języku”, „uczniowską, momentami demonstracyjnie naiwną perspektywę”, „umiejętność obserwacji i naiwną wrażliwość na otaczający świat” oraz „niezłą technikę i szerokie zainteresowania, co słychać w podkładach, rozpiętych szeroko między starą a nową szkołą hip-hopu”. Wskazywali na zauważalne na płycie wpływy Taco Hemingwaya.