Stanisław Brochwicz (ur. 1910, zm. 1941 w Warszawie) – polski dziennikarz i pisarz, korespondent prasowy.

Życiorys Pochodził z rodziny mieszanej polsko-niemieckiej (ojciec był Polakiem, a matka Niemką).

W drugiej połowie lat trzydziestych był korespondentem „Polski Zbrojnej” w Wiedniu. Z powodu jawnych poglądów proniemieckich został odwołany w październiku 1938. Po powrocie do kraju nawiązał kontakty z Zygmuntem Cybichowskim, Bolesławem Piaseckim, Stanisławem Cimoszyńskim i Olgierdem Szpakowskim oraz uczestniczył w spotkaniach RNR Falanga. Brochwicz próbował przekonać działaczy „Falangi”, a szczególnie Piaseckiego, do współpracy z Niemcami przeciwko ZSRR, nawet jeśli oznaczałoby to wypowiedzenie lojalności władzom RP, co doprowadziło do ostrego konfliktu wewnątrz RNR Falanga w maju 1939 roku. Piasecki podejrzewał, że Brochwicz jest agentem niemieckim, kazał go śledzić i jego podejrzenia zdawały się potwierdzać, w związku z czym doniósł na Brochwicza polskiemu kontrwywiadowi wojskowemu, co doprowadziło do aresztowania w czerwcu 1939. Brochwicz został skazany na śmierć za szpiegostwo, ale wyroku nie wykonano.