Biodrukarki inkjet są najczęściej stosowanym typem drukarek zarówno do zastosowań niebiologicznych jak i biologicznych. Kontrolowane objętości cieczy dostarczane są do predefiniowanych miejsc na płaszczyźnie. Technologia ta wykorzystuje zjawiska cieplne lub akustyczne do generowania pojedynczych kropel biotuszu. Drukarki te charakteryzują się wysoką precyzją, dużą szybkością i kompatybilnością z wieloma materiałami biologicznymi.

Biodrukarki wykorzystujące technikę FDM składają się z systemu dozującego oraz zautomatyzowanego ramienia umożliwiającego poruszanie się głowicy po powierzchni pola roboczego (np. szalki lub szkiełka). Do wytłaczania biotuszu stosuje się dozowniki mechaniczne (np. strzykawkowe) lub pneumatyczne. Na rynku istnieją również modele biodrukarek FDM z wieloma głowicami drukującymi umożliwiającymi szeregowe dozowanie kilku materiałów. Inną technologią biodruku 3D są urządzenia wykorzystujące wiązki lasera. Początkowo metoda ta była stosowana jedynie do spiekania proszków metali, jednak po wprowadzeniu paru modyfikacji znalazła ona również zastosowanie w wytwarzaniu modeli biologicznych zawierających żywe