Nie pozostawiło to Chorwatom i Słoweńcom innego wyboru niż wstąpienie do organizmu państwowego w dużej mierze zdominowanego przez etnicznych Serbów, który stał się znany jako Królestwo Serbów, Chorwatów i Słoweńców. Bezpośrednio po utworzeniu, ludność nowego państwa składała się z 6 milionów Serbów, 3,5 miliona Chorwatów oraz 1 miliona Słoweńców. Będąc największą grupą etniczną, Serbowie faworyzowali formę państwa scentralizowanego, podczas gdy Chorwaci, Słoweńcy i bośniaccy muzułmanie zdecydowanie sprzeciwiali się jej.
Zatwierdzona 28 czerwca 1921 r. i oparta na serbskiej konstytucji z 1903 r., tak zwana konstytucja widowdańska ustanowiła Królestwo Serbów, Chorwatów i Słoweńców jako monarchię parlamentarną pod rządami serbskiej dynastii Karadziordziewiciów. Belgrad został wybrany jako stolica nowego państwa, zapewniając dominację polityczną Serbów i prawosławnych chrześcijan. W 1928 r. lider Chorwackiej Partii Chłopskiej Stjepan Radić został zamordowany w gmachu parlamentu przez przywódcę czarnogórskich Serbów i polityka Ludowej Partii Radykalnej . W następnym roku król Aleksander I ogłosił tak zwaną dyktaturę 6 stycznia i przemianował swój kraj na Królestwo Jugosławii, aby zlikwidować nacisk na skład etniczny.