U samca jedyną parą przydatków gębowych są szczękonóża ze skomplikowanym systemem sklerytów oralnych wspierających ich bazipodity. Dwa z tych sklerytów leżą naprzeciwko pazura kończącego bazipodit, tworząc wraz z nim aparat chwytny. Są to: liniowaty skleryt alfa o skośnym przebiegu oraz szpatułkowaty skleryt beta. Ponadto występują dwa elementy w kształcie połówek jaja: osadzony na bazipodicie wyrostek stawowy (artryt) i odpowiadający mu skleryt gamma. W kierunku doogonowym rejon gębowy odgranicza U- lub V-kształtny skleryt delta.
Segmenty tułowiowe od drugiego wzwyż budują długą, robakowatą metasomę (pereon), oddzieloną od głowotułowia połączeniem stawowym. U samicy jej segmenty mają w tylnych częściach mięsiste wyrostki boczne, zwane pereonitami; występuje ich łącznie od czterech do sześciu par. Odnóża tułowiowe drugiej i trzeciej pary (pereopody pierwszej i drugiej pary) uwstecznione są do formy niesegmentowanej, kulistawej, natomiast pozostałych par brak zupełnie.
Odwłok (urosoma) u samca jest bardzo długi, robakowaty, nieodgraniczony od metasomy. U samicy jest on natomiast bardzo krótki, niemal zanikły, oddzielony od metasomy połączeniem stawowym, zwieńczony furką, która u Corallonoxia jest bardzo długa i rozgałęziona, a u Corallovexia krótka i nierozgałęziona.