Stanisław Wiktor Wilczyński (ur. 13 kwietnia 1899 w Nowym Sączu, zm. 28 sierpnia 1976 w Katowicach) – polski mistrz fryzjerski, wachmistrz Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 13 kwietnia 1899 w Nowym Sączu, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Stanisława i Józefy z Dobrowolskich. W rodzinnym mieście ukończył szkołę powszechną, a później nauczył się fryzjerstwa. W latach 1914–1917 był członkiem Związku Strzeleckiego. W listopadzie 1918 rozpoczął służbę w Wojsku Polskim. Uczestniczył w odsieczy Lwowa. Od stycznia 1919 służył w 2 szwadronie 2 pułku szwoleżerów, a w sierpniu razem z pułkiem brał udział w walkach podczas I powstania śląskiego. W styczniu 1920 brał udział w odzyskiwaniu Pomorza, a od marca 1920 bił się na froncie podczas wojny polsko-bolszewickiej. Szczególne zasługi odniósł w czerwcu 1920 walcząc pod Gorodnicą i Zwiahlem, gdzie przewożąc meldunki przeprawił się na drugą stronę rzeki Słucz i rozpoznał usytuowanie pozycji bolszewików. Za okazane męstwo odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.