Tym samym jest to prawdopodobnie najstarszy dom mieszkalny we Włocławku, choć nie znajduje to potwierdzenia w źródłach pisanych. Badania pozwoliły także ustalić, że domy były w przeszłości wielokrotnie przebudowywane. W swoim obecnym kształcie wraz z barokowym szczytem kamienica pod numerem 14 została ukończona w połowie XVIII wieku. Wewnątrz na uwagę zasługuje obszerna sala o wymiarach 8x12 m² zbudowana w celach reprezentacyjnych lub handlowych, przykryta drewnianym stropem z belkami z XVI wieku i posiadająca zakończone łukiem blendy. W 1833 r. opisano, że dom miał po 3 pokoje i jedną kuchnię na każde z dwóch pięter. Jedno z pomieszczeń, usytuowane nad piwnicami, jest nieco wyższe niż pozostałe. Może to być spowodowane próbą wyrównania poziomu domu usytuowanego na powierzchni obniżającej się ku Wiśle. Pod domem znajdowały się dwie piwnice o sklepieniu kolebkowym. Na piętro prowadziły ze środka sieni drewniane schody. Pierwotne schody w budynku zostały prawdopodobnie rozebrane. Sień prowadziła od frontu domu aż na podwórze. Podłogę wyłożono posadzką z ceramiki, którą później przykryto drewnianymi deskami. Kamienica miała osiem par drzwi i podwójnych okien, które poddawano częstym przeróbkom. Na przełomie XIX i XX wieku okna na piętrze wymieniono na czteroskrzydłowe.