Za czyn ten otrzymał Order Virtuti Militari”. 1 stycznia 1917 awansował na podporucznika. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) wstąpił do Polskiego Korpusu Posiłkowego. Po bitwie pod Rarańczą (15–16 lutego 1918) został internowany w (), skąd zbigł do II Korpusu Polskiego w Rosji.
Od listopada 1918 w szeregach odrodzonego Wojska Polskiego w 6 pułk piechoty Legionów, z którym brał udział w walkach wojny polsko-bolszewickiej. Po zakończeniu wojny kontynuował służbę jako oficer zawodowy w 6 pułku piechoty Legionów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 414. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później został przeniesiony do 10 pułku piechoty w Łowiczu. Pełnił służbę w III batalionie 10 pp detaszowanym w Skierniewicach i tam mieszkał. Ostatnią jednostką, w której pełnił służbę był 53 pułk piechoty w Stryju. Zmarł 3 sierpnia 1926 w Szpitalu Wojskowym w Stanisławowie.
W marcu 1926 ożenił się z Antoniną z Fijałkowskich, z którą miał syna Tadeusza (ur. 4 stycznia 1927).